aan diggelen - CoachingBlog.nl

aan diggelen

Een tijdje geleden schreef ik dat ik een coach heb om mij te helpen met het managen van de bordjes. De 100 bordjes die ik in de lucht probeer te houden. Ik kan je wat vertellen: Er zijn al wat bordjes aan diggelen gevallen! Maar of dat nu een goede zaak is, vraag ik me weleens af.

Een aantal weken geleden ben ik met vriendinnen een paar dagen op wintersport geweest. Een paar dagen van zon, sneeuw, lachen, wijn, dansen en even helemaal los van huis en haard. ’s Ochtends opstaan en niet hoeven zorgen dat anderen fatsoenlijk aangekleed, op tijd, de deur uitgaan. Zelf de deur uitlopen met slechts een pinpas, lipstick en zonnebril. Geen knuffels die kwijtraken, geen kapotte rugzakjes, geen chocoladehandjes op je schone jas. Helemaal niets, behalve Me-Myself-and-I.

Verwarrend

En het lijkt wel of ik dat gevoel onbewust nog steeds bij me draag.
Ik zal niet de enige geweest zijn die gisteren het gevoel had dat het maandag was. Zo’n 2e paasdag is voor een ieder verwarrend, geef maar toe. Bij aankomst op school had ik nog niets in de gaten. De gebruikelijke herrie op het schoolplein, ouders die in kleine groepjes met elkaar het weekend bespreken. Wanneer we bij de klas van mijn Jongste komen, hoor ik dat iedereen z’n jas aan moet houden. “Goh,” denk ik, “gaan ze naar de paddenpoel of zo? Heb ik helemaal niets van gezien.” Jongste gaat op haar stoeltje zitten en de ouders staan allemaal opgewonden te praten met hun kinderen of de juf. Ik sla het tafereel gade totdat ik ineens het woord ‘schoolreisje’ hoor vallen. Schoolreisje! Ze gaan vandaag op schoolreis en dat ben ik helemaal vergeten!

Ik roep mijn dochter bij me in de deuropening en zeg zachtjes tegen haar dat ze vandaag op schoolreisje gaat en dat we dat helemaal vergeten zijn. “Joepie! We gaan op schoolreisje!!” Met haar gejuich verraadt ze mijn mentale aftakeling en de juf komt naar me toe. Ik stel de juf gerust dat ze haar 10-uurtje en broodtrommel voor het overblijven bij zich heeft. Genoeg eten en drinken om de dag mee door te komen. Alleen de zak chips die sommige kinderen bij zich hebben, ontbreekt.

Beweging

Als ik naar buiten loop, realiseer ik me dat dit zo’n bordje is dat aan diggelen is gevallen. Agendatechnisch gaat er iets niet goed. Een studiedag over het hoofd zien, een oplader vergeten, meer van dat soort dingen en als klap op de vuurpijl een onverwacht schoolreisje. Het is hoog tijd om Coach Sander te raadplegen en met hem de juiste bordjes weer op te pakken. Het bordje ‘Controle’ moet weer in de lucht.

Eén ding is duidelijk, de eerste coachingssessie heeft z’n werk gedaan. Er is beweging gekomen in het proces en ik heb er vertrouwen in de toekomst. En mocht iemand zich druk maken om het welzijn van mijn Jongste dochter op schoolreisje dan kan ik jullie gerust stellen. “Mam, het was perfect wat je me hebt meegegeven. Die andere kinderen werden helemaal hyper van alle snoep.” I rest my case!

deze blog is eerder gepubliceerd op iClaud.nl
Disclaimer; ik ben gecoached door CoachSander, in ruil daarvoor schreef ik dit blogartikel.

Wil je dit delen? Doe dit dan hier:
    nog geen reacties

    Geef een reactie